சோழ நாட்டு வீரச்சிறுவன்!!

சோழநாட்டை குலோத்துங்கன் என்ற மன்னன் சீரும் சிறப்புமாக ஆண்டு வந்தார். இவர்தான் "சுங்கம் தவிர்த்த சோழன்' என்று வரலாற்றில் பேசப்படும் மன்னர். சோழ மரபிற்கு ஒரே வாரிசு.

குலோத்துங்கன் ஆட்சியில் கல்வியில் சிறந்த புலவர்கள் அரசனை நாடிப் பொன்னும் பொருளும் பெற்றுச் சென்றனர். அதே போல் வீரர்கள் தங்கள் வீரத்தைக் காட்டிப் பரிசுகள் பல பெற்றனர். நாடெங்கிலும் திருவிழாக்கள் கோலாகலமாய் நடந்தன. மன்னன் செங்கோல் தவறாது ஆட்சி நடத்தி வந்தார்.

அக்காலத்தில் கடோத்கஜன் என்ற மாளவ நாட்டு மல்லன் ஒருவன் நாடெங்கும் போரிட்டு வெற்றிக்கொடி நாட்டி வந்தான். வட இந்தியாவில் பல மல்லர்களை ஜெயித்த அவன் தென்னகத்திற்கும் விஜயம் செய்தான்.

மற்போரில் மட்டுமல்லாமல், வில்வித்தைகளிலும், வாட்போரிலும் வாகை சூடிவந்தான். அவன் பெயரைக் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே வீரர்கள் நடுநடுங்கினர்.

அவனை எதிர்த்துப் போரிட்டுத் தோற்ற வீரர்களின் தலைகளை மொட்டை அடித்து அவர்களைத் தன் அடிமைகளாக்கினான். தான் செல்லும் தேசங்கள் தோறும் அவர்களைப் பரிவாரங்களாக அழைத்துச் சென்றான். அதனால் சிறந்த வீரர்களும் கூட அவனை எதிர்க்க அஞ்சினர்.

சோழநாட்டிற்கு வந்த அவன் மன்னன் குலோத்துங்கனைக் கண்டு ""என் சவாலை ஏற்கக் கூடிய வீரர்கள் உம் நாட்டில் உள்ளனரா?'' என்று ஆணவத்துடன் கேட்டான்.

மன்னன் பறை முழங்கி வீரர்களுக்கு இச்செய்தியை அறிவித்தார்.
சோழநாடு வீரத்தில் என்றும் சோடை போனதில்லை. வீரர்கள் பலர் திரண்டனர். விற்போருக்கும், மற்போருக்கும் நாட்கள் குறிக்கப்பட்டன.
அன்று அரண்மனை மைதானத்தில் மன்னர் முன் ஆயிரக் கணக்கானோர் கூடினர். போட்டி ஆரம்பமாயிற்று.

முதல் நாள் வாட்போர்—
பத்துக்கும் மேற்பட்ட சோழநாட்டு வீரர்கள் கடோத்கஜனிடம் வரிசையாகத் தோற்றனர். அவர்களால் பத்து நிமிடம் கூட தாக்குப்பிடிக்க முடியவில்லை.
தோற்ற வீரர்களை கடோத்கஜனின் ஆட்கள் கூடாரத்திற்கு இழுத்துச் சென்று உடனுக்குடன் மொட்டை போட்டு அவமானப்படுத்தி அடிமையாக்கினர்.

மறுநாள் மற்போர்—
சோழநாட்டின் மானத்தைக் காக்க வீரன் ஒருவன் இன்றாவது வருவானா என்று மன்னன் ஏங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

கடல் அலையெனத் திரண்டிருந்த கூட்டத்தில் சிங்கமெனக் கர்ஜித்தான் கடோத்கஜன். அவனது திண்ணிய தோள்களும், விம்மிப்புடைத்த மார்பும், வலிமைபொருந்திய கால்களும், தினவெடுத்த கைகளும், அனல்கக்கும் பார்வையும் அனைவரையும் அச்சமுறச் செய்தன.

கோதாவில் நின்று கொக்கரித்த அவனை எதிர்க்க யாரும் முன்வரவில்லை.

""மன்னா! உம்மிடம் மலைபோல் படையிருந்தும் என்னை எதிர்க்க எந்த மல்லனும் வரவில்லை. பார்த்தீர்களா என பராக்கிரமத்தை?'' என்று இறுமாப்புடன் சொன்னான்.

மன்னன் வெட்கித் தலைகுனிந்தான்.

அதே நேரத்தில்—

""இதோ, நானிருக்கிறேன்,'' என்று கூட்டத்தில் ஒரு குரல் எழுந்தது.
அனைவரும் திரும்பிப் பார்த்தனர்.

பத்து வயது சிறுவன் ஒருவன் திறந்த மார்புடன் வெளியே வந்தான்.

""ஏய் சிறுவனே, நீயா எனக்கு எதிரி? மூட்டைப் பூச்சியை நசுக்குவது போல் நசுக்கிவிடுவேன். உயிர் பிழைக்க ஓடிவிடு,'' எனக் கர்ஜித்தான் கடோத்கஜன்.

என்ன ஆச்சரியம்! கண் சிமிட்டும் நேரத்தில் பறந்து சென்ற சிறுவன், மல்லனின் தோள்களில் அமர்ந்து தன் வலக்கையை நீட்டி அவன் கழுத்தில் மின்னலாய் ஒரு வெட்டு வெட்டினான். அவ்வளவுதான்... கடோத்கஜனின் கழுத்து நரம்பொன்று சுளுக்கி வலப்பக்கம் 45 டிகிரி கோணத்தில் முகம் பின்புறம் திரும்பிக் கொண்டது. அவனது விழிகள் சுழன்றன. கற்சிலையாய் அசைவற்று நின்றான்.

தோள்களிலிருந்து கீழே குதித்த சிறுவன் மல்லனின் இடது காலை வாரி அவனை மண்ணைக் கவ்வச் செய்தான்.

கூட்டம் ஆரவாரித்தது. சிறுவனைத் தலை மேல் துõக்கி வைத்துக் கூத்தாடியது.

யாரிந்தச் சிறுவன்?

உடலின் நரம்புகளின் ஓட்டம் அறிந்து இன்ன நரம்பைத் தட்டினால் இப்படி ஆகும் என்று கூறும் வர்ம சாஸ்திரக் கலை நிபுணர் வரகுணபதியின் மகன் கபிலன் தான் அவன்.

கடோத்கஜினின் மனைவியும், மக்களும் மன்னனிடம் மன்னிப்புக் கேட்க, சிறுவன் கபிலன் கழுத்து நரம்பில் மற்றுமொரு தட்டு தட்டிவிட்டு தலைக்கோணலைச் சரியாக்கினான்.

கடோத்கஜன்வெட்கித்தலைகுனிந்தான். அவனுடைய ஆணவம் அன்றோடு அழிந்தது. தான் அடிமைபடுத்தி இருந்த ஆட்களை எல்லாம் அன்றே விடுதலை செய்து அனுப்பி வைத்தான்.

Read More

ஆப்பிள் அழகி!

சுந்தரபுரம் என்ற நாட்டை அனந்தன் என்ற மன்னன் ஆண்டு வந்தான். அவனுக்கு ஐந்து மகன்கள். அவர்களுள் நான்கு பேருக்கு திருமணம் முடிந்தது. ஐந்தாவது இளவரசன் அறிவு, வீரம், அழகு எல்லாவற்றிலும் மிகவும் சிறந்து விளங்கினான். அதனால் அரசருக்கு அவன் மேல் விருப்பம் அதிகம். எங்கே அந்த மகனிடம் அரச பதவியை கொடுத்துவிடுவாரோ என பயந்தனர் மற்றவர்கள். இதனால் அவன் மீது பொறாமைக் கொண்ட அண்ணிகள், "ஆப்பிள் அழகி என்ற உலகிலேயே சிறந்த அழகி ஒருத்தி உண்டு. அவளை நீ மணந்து வா!'' என்று சொல்லி ஏத்தி விட்டனர்.
"அவள் எங்கே இருக்கிறாள்?'' என்று கேட்டான் இளவரசன். "அதான் யாருக்குமே தெரியாதே!'' என்றனர் அண்ணிகள். "நான் அவளை திருமணம் செய்துக் கொண்டு தான் இங்கே வருவேன்,'' என்று சொன்னான் இளவரசன். அண்ணிகளோ, "நீ அவளை திருமணம் செய்து கொண்டு வந்தால் நாங்கள் உனது அடிமைகள்!'' என்று கூறினர்.

அதைக் கேட்ட இளவரசன் தன் வாளுடன் காட்டை நோக்கி நடந்தான். அப்போதுதான் அவன் எப்படியாவது ஒழிந்து போவான்... என நினைத்தனர். அரசரும் "உலகிலேயே யாரும் அடைய முடியாத ஆப்பிள் அழகியை மணந்து வந்தால் இந்த நாட்டுக்கு நீதான் அரசன்,' என்றார். காரணம்! ஆப்பிள் அழகி சிரித்தாலோ வைரக் கற்கள் கொட்டும். அவற்றை கொண்டு நாட்டை செழிப்பாக்கி விடலாம் என நினைத்தார் அரசர்.

அண்ணிகளோ, "இளவரசனால் ஆப்பிள் அழகியை பார்க்கவே முடியாது. ஏனெனில், அவள் எங்கே இருக்கிறாள் என்று யாருக்குமே தெரியாது! இதோடு இவன் ஒழிந்தான்!' என்று நினைத்தனர். இளவரசன் காட்டின் நடுவில் சென்று கொண்டிருந்தான். அப்பொழுது களைப்பாக இருந்ததால் ஒரு மரத்தடியில் சென்று அமர்ந்தான். அந்த மரத்தில் ஒரு பருந்து கூடு கட்டி வைத்திருந்தது. அது முட்டையிட்டு குஞ்சு பொரிக்கும். அது இரை தேட செல்லும் பொழுது ஒரு நாகம் தினமும் அது இடும் முட்டைகளை குடித்துவிட்டுச் செல்லும். அன்று பருந்தின் குஞ்சுகள் நான்கை கொல்லப் போனது. குஞ்சுகள் கத்துவது இளவரசன் காதில் விழுந்தது; கோபம் வந்தது. உடனே குஞ்சுகளை கொல்வதற்கு தன் வாளுடன் மேலே பார்த்தான். அங்கே பாம்பு, குஞ்சுகளை கொல்லப் போவதைப் பார்த்தான். உடனே பாம்பை கொன்று குஞ்சுகளை காப்பாற்றினான். அதைப் பார்த்து பருந்துகளின் குஞ்சுகள் மிகுந்த சந்தோஷம் அடைந்தன.

"அண்ணே நீங்கள் யார்?'' என்று கேட்டன பருந்து குஞ்சுகள். இதைக் கேட்டதும் இளவரசன் அசந்துப் போனான். ஆப்பிள் அழகியை திருமணம் செய்யச் செல்வதாக கூறினான் இளவரசன். இதைக் கேட்ட பருந்து குஞ்சுகள், ""நாங்கள் உங்களுக்கு உதவி செய்ய முடியாது. எங்கள் அம்மா, அப்பாவால் தான் முடியும். நாங்கள் சொல்லி உதவி செய்கிறோம். நீங்கள் அந்த செடிகளில் ஒன்பதாவது செடியின் பின் சென்று ஒளிந்து கொள்ளுங்கள். நாங்கள் சொன்னால் மட்டுமே நீங்கள் வெளியே வர வேண்டும். எங்கள் அம்மா, அப்பாவிற்கு கோபம் வந்தால் உங்களையும் கொன்றுவிடுவர். அதனால்தான் சொல்லுகிறோம்,'' என்றன.

அதைக் கேட்ட இளவரசன் அவர்கள் சொன்ன இடத்திற்கு சென்று ஒளிந்துக் கொண்டான். பருந்துகள் கூட்டிற்கு வந்தன. தன் குஞ்சுகள் உயிரோடு இருப்பதையும், முட்டைகள் உடைந்து கிடப்பதையும், பாம்பு துண்டு, துண்டாக கிடப்பதையும் பார்த்து பருந்து இரண்டும் சந்தோஷத்துடன் தன் குஞ்சுகளிடம் கேட்டன.

உடனே ஒரு குஞ்சு நடந்ததை சொன்னது. ""அவன் எங்கே இருக்கிறான்?'' என்று கேட்டன.

"அம்மா நீங்கள் எங்களுக்கு பிராமிஸ் பண்ணுங்க. எங்கள் உயிரை காப்பாற்றியவருக்கு ஒரு உதவி செய்வோம் என வாக்குறுதி கொடுத்தால் நாங்கள் அவரை உங்களுக்கு காண்பிப்போம்,'' என்றன.

"சரி!'' என சொல்யதும். குஞ்சுகள் உடனே, ""அண்ணா இங்கே வாருங்கள்!'' என அழைத்தன. அதுவரை நடந்தவற்றை பொருமையாக பார்த்துக் கொண்டிருந்த இளவரசன் வெளியே வந்து பருந்துகளை வணங்கினான்.

"உனக்கு என்ன வேண்டும் சொல்!'' என்றன. உடனே இளவரசன் அரண்மனையில் நடந்தவற்றை கூறினான். உடனே கழுகுகள் அந்த ஆப்பிள் கன்னி ஏழு மலைகளைத் தாண்டிச் சென்றால் அழகிய தங்க ஆப்பிள் தோட்டம் வரும். அதன் நடுவில் ஒரு மரம் இருக்கும். அதில் இறக்கிவிடுவேன். அந்த மரத்தை மூன்று சுற்று சுற்ற வேண்டும். முதல் சுற்றில் ஒரு கனியை பார்க்க வேண்டும், இண்டாம் சுற்று சுற்றும் பொழுது ஒரு கனியை பார்க்க வேண்டும். மூன்றாம் சுற்று சுற்றும் பொழுது ஒரு கனியை பறிக்க வேண்டும். அந்தக் கனியை அரண்மனைக்கு எடுத்து சென்று பிய்த்து பார்த்தால் அதில் ஆப்பிள் கன்னி இருப்பாள்.

"அந்த ஆப்பிளை பறிக்கும் போது அந்த தோட்டத்தின் உரிமையாளன் கொம்பேரி பாம்பு முகத்தையுடைய பாம்பு ராட்சஷன் உன்னை கொத்த வருவான். நீ இந்த நாகக்கல்லை அவன் மீது தூக்கி எறிந்தவுடனே அவன் இறந்து போவான்,'' என்றது.

இதைக் கேட்ட இளவரசன் சரி என்றான். இளவரசன் அந்த மரத்தை பார்த்து விட்டு சுற்றத் தொடங்கினான். முதல் சுற்றில் ஒரு கனியை பார்த்தான். இரண்டாம் சுற்றில் பருந்து சொன்னது போல் பாம்பு முகத்தைக் கொண்ட ராட்சஷன் ஓடி வந்தான். நாகக்கல்லை அவன் மீது தூக்கி எறிந்தான். ராட்சஷன் "ஆ' என அலறியபடியே மடிந்து போனான். மூன்றாம் முறை மரத்தை சுற்றியதும் தங்க நிற ஆப்பிள் ஒன்று அவன் கையில் வந்து விழுந்தது. உடனே பருந்து அவனை தன் முதுகில் ஏற்றி வந்து அவனது நாட்டில் விட்டது.

மறுநாள் அரசனை வணங்கிய இளவரசன் அந்த தங்க ஆப்பிளை காண்பித்தான். அதன் அழகில் மயங்கினர். அதன் அழகில் மயங்கிய அண்ணிகள், "அது எனக்கு வேண்டும்!' என கெஞ்சினர். ஆனால், இளவரசனோ ஆப்பிளை இரண்டாகப் பிளந்தான். அதிலிருந்து தங்கச்சிலை போல் ஆப்பிள் அழகி வெளியே வந்தாள். அவள் அரசனை வணங்கி இளவரசனின் கரத்தைப் பிடித்தாள். அப்படியே அதிர்ந்தனர் அனைவரும். கலகலவென சிரித்தாள்.

வைரங்கள் கொட்டின, அசந்து போன அண்ணிகளும், அண்ணன்களும் தன் தம்பிக்கு கிடைத்த ஆப்பிள் அழகியை எண்ணி பொறாமைக் கொண்டனர். அரசன் தன் மகனுக்கு முடிசூட்டி ஆப்பிள் அழகியை அரசியாக்கி மகிழ்ந்தான். பிறகு இருவரும் சிறப்பாக நாட்டை ஆண்டனர்.

Read More

Promotions are earned, not demanded!

Promotions are earned, not demanded!

For eons the corporate trend that we see and experience today have remained intact. Everyone wants promotions and increments. Whenever someone in the office gets a promotion we tend to think that we deserved it more.

Read this story of Birbal and we will know we are not alone in the race for promotions!

One day the ministers approached Emperor Akbar and told him that they deserved a promotion. The post of the ‘Royal Advisor’ has been vacant for some time and His Majesty should consider one of the senior ministers for the post.

Akbar thought over the demand and finally agreed. “But”, said the sharp King, “there is a test and the one who passes it will earn the post” he concluded.

The ministers geared up for the test. The King removed the waist cloth from his waist and laid it on the floor. He told the ministers that the one who succeeds in covering him from head to toe with the cloth will get promoted. So saying, the Jahanpannah went back to his throne.

The ministers started one by one. They tried covering the King with the cloth. But the cloth was just short of length and exposed either a part of the head or the toe.

The ministers were disappointed and muttered amongst themselves. One of the ministers openly exclaimed, “At this rate, the post of Royal Advisor will never get filled!”

Just then Birbal walked into the courtroom. The other ministers told Birbal that he was a new entrant and could not be considered for the post.

The King told the ministers that whichever minister succeeded in the test would get the promotion and that Birbal could try his luck.

The rules were then told to Birbal. Birbal measured the cloth and realised that the length would be insufficient. He then asked the ministers if the King had laid any other rule in the regard. “Nothing more, Birbal, you just have to cover me from head to toe”, said Akbar in a casual tone.

Birbal walked up to where the King was seated and asked the King to raise his knees a bit. The King did as Birbal told him to do. Birbal then covered the King from head to toe with the waist cloth.

The Royal Advisor to the King then told the court that when it comes to protecting someone, we must seek their participation too!

Read More

Birbal’s parenting instincts

Birbal’s parenting instincts

One day the Emperor Akbar called his courtiers and asked them a question. Akbar wanted to know what punishment should be given to the one who pulled his mustache.

For a king his mustache is his pride. He would not like any one to mess with it. But here was a situation where a culprit has gone beyond his limits and pulled the Jahanpannah’s mustache!

The ministers were speechless. They all decided in unison that the person deserved the maximum punishment. The ministers were competing to out-prove their loyalty towards the king. What better chance to impress the king!

One of the ministers told the king that the hands of the culprit be cut. The other one suggested a life sentence. One more, adjusting his spectacle, told the king that such behaviour should be nipped in the bud.

The King patiently listened to all the ministers, before Birbal rose to present his view. He told the king that the culprit who pulled His Majesty’s mustache be presented a gold ring!

An audible gasp rose from the courtiers and one by one they began reprimanding Birbal.

The King finally rose and asked Birbal the reason for his view. Birbal continued with a grin on his face, “Shah Alam, who else but your grandson would, dare touch your Majesty’s mustache?” he ended almost exploding into laughter. To the relief of all around, the courtiers and the Emperor joined in the laughter party.

Read More

Not one more, not one less!

Not one more, not one less!

One day Akbar and his wise counselor Birbal were taking a stroll around the kingdom. Emperor Akbar enjoyed such outing with Birbal as Birbal was quick witted and therefore liked to tease him with strange questions. Birbal, on his part, knew how to deal with the questions and this kept them happy in each others' company.

As the duo was walking, Akbar suddenly looked skywards and asked Birbal how many crows were there in the kingdom. Birbal smiled to himself, before replying to the Emperor’s question.

“Jahanpannah” said Birbal in a very innocent tone, “there were exactly sixty eight thousand four hundred and forty four crows in our kingdom when I last counted them.”

Now it was Akbar’s turn to suppress his smile before pursuing the matter.

“Birbal,” said Akbar, in a tone that matched Birbal’s. “How are you so certain about the count?”

Birbal took only a second to reply. “Jahanpannah, please send your soldiers to count the crows in your majesty’s kingdom. They will find the count to be accurate” said Birbal, brimming with confidence.

“What if there are more?” asked Akbar to test his minister further.

Unperturbed, Birbal replied that the new ones are those that are on a holiday from the neighbouring kingdom.

“Oh” said the King, still not satisfied. “And what if the crows are lesser in number? How do you account for the shortage?” teased Akbar.

“That’s simple your majesty. Some of the crows from our kingdom have accepted invitations extended to them by their friends from the neighbouring kingdom and are holidaying with them abroad, Shah Alam” concluded a witty Birbal.

How does it matter who questions you or what the question is? 

Humour can cut through your opposition like hot knife over butter!

Read More

A donkey’s burden

A donkey’s burden

How many of us can walk up to our superior and tell him/her that he/she is nothing better than a donkey and make get away with it?

Well, there was one man who could do it and convincingly. It was none other than Birbal.

One day, the Emperor went to a river along with his two sons. Birbal, as always, accompanied the Emperor. Suddenly Akbar decided to have a bath in the river. His sons too were tempted to follow their father.

The threesome entered the river, making Birbal the clothes hangar. Birbal stood on the bank of the river, with royal clothes on his ministerial shoulders.

The very sight made the king laugh and he quipped to Birbal that he looked like the washer man with a donkey’s load on his shoulder. On hearing their father’s comment, the two boys started laughing. The King joined them and as the three of them were having fun at Birbal’s cost, Birbal stood silently.

He remained calm and unperturbed. He did not allow the king’s remarks to anger him. He decided to respond with nonchalance. He told the king that the washer man was responsible for only one donkey’s load.

The king and his sons stopped in their tracks and there was a deafening silence. At the end of it, the king started laughing again, this time at himself and his sons.

In a while the three of them were out of the water and set foot towards the palace.

Akbar turned towards Birbal in an apologetic manner. Birbal smiled at the King and said, “Jahanpannah, good humour thrives when both sides can take it evenly. I am happy to be in the company of a jovial person.”

Read More

Guilty conscience breaks the stick

Guilty conscience breaks the stick

 

One fine sunny morning, when the Emperor Akbar and his trusted minister Birbal were enjoying a stroll outside the palace, a rich merchant requested a meeting with the wise minister Birbal. 

Emperor Akbar was curious to know who it was and asked the merchant to be ushered in. When the merchant arrived at the garden, the King asked him what the matter was. 

The merchant seemed quite upset and told the King and Birbal that there were frequent episodes of theft in his house and he suspected that one of his servants was involved in it. Nevertheless, he did not wish to conduct any check on the servants as most of them were loyal and honest. Therefore, he did not wish to insult them in any manner.

Birbal told the merchant that he would visit his house the following day and help him find the thief.

The merchant thanked the minister and left. After the merchant left, the Emperor was curious to know how Birbal proposed to solve the case. Birbal was not ready to let the cat out the bag. But he could not tell that to his King. Instead he asked the King if he was willing to help him. The King agreed and Birbal left abruptly.

The following day, Birbal requested Akbar to dress up as a holy man and come to the merchant’s house with a bundle of sticks. For once, the King obeyed his subject’s orders. 

Curiosity does strange things to people, we understand!

On reaching the merchant’s house, Birbal called all the servants employed by the merchant. He then told them that, to find out how things went missing from the house, he had met a holy man. The holy man promised Birbal that he had some magical sticks that would reveal the identity of the thief.

Just then Akbar entered the house. Birbal bowed in front of the ‘Swamiji’ and asked him to hand over the sticks to the servants one by one, after sprinkling the holy water on each of the stick. 

Well, Akbar proved to be a living example of the well-known fact, ‘he who knows how to obey knows how to command’!

The servants took the sticks one by one. Birbal then cleared his throat before he addressed the gathering. He told the servants that the sticks had the power to reveal the offender by increasing its height. 

“Generally the stick is known to grow by about two inches overnight. Only the stick in the hands of the wrong doer grows, while the rest will remain unchanged” said Birbal, studying the faces of the servants.

He then asked the merchant to keep watch over his servants till he returned the next morning.

On the way back, Akbar, who by now had realised Birbal’s strategy asked Birbal how he expected the offender to react. Birbal told Akbar that, the merchant watching over them will ensure that the thief did not have the opportunity to measure the stick any time soon. It will take a while before the merchant felt tired and dosed off, providing the first break for the thief to be able to do something. 

The next morning, Birbal arrived at the merchant’s house. Things had not changed much and the merchant admitted to having dozed off for a couple of hours. Birbal went around collecting the stick. Soon it was the turn of the thief to hand over his stick. The hesitation in handing over the stick instantly made Birbal realise that the man was guilt ridden. He immediately measured the stick against the others’ sticks and sure enough, the stick was smaller in size.

Once all the sticks were collected, Birbal called the guilty man and told everyone, that the Swamiji’s magic had worked, but instead of making the stick grow, it has broken it and thereby shortened it.

Everyone had a hearty laugh and the merchant got the answer he wanted without offending the honourable servants.

Read More

Manmade beauty!

Manmade beauty!

One day Emperor Akbar was taking a stroll around his royal garden. His best companion, Birbal was only a step behind the Jahanpannah. Akbar turned towards Birbal and asked told him that the beautiful flowers that had bloomed in plenty around his garden made him feel happy.

“Birbal, these flowers make me lose my belief in mankind. No man on earth can make beautiful things as these” observed the King.

Birbal thought for a few seconds before replying. “I don’t think so, your Majesty. Man made things are also beautiful. In fact, there are times when man made things look more beautiful than the natural ones” concluded Birbal.

The King was enraged by Birbal’s observations. “Prove it” challenged the King to which Birbal nodded his head.

Without another word being spoken, the two parted ways. Birbal did not attend court for a couple of days.

A week later, an artist entered King Akbar’s court and presented a beautiful flower to the King. The King was very pleased with the flower as it was a very rare variety. He ordered his ministers to give a gold coin to the man who brought it.

Couple of days later another craftsman reached the court of Emperor Akbar. With him he carried a bouquet of flowers carved out of pure white marble. The emperor was absolutely impressed that he swiftly walked across to the craftsman, who handed over the piece of art to the King.

He slowly walked back to his throne admiring the craftsmanship and the intricacy of the carving. He ordered his ministers to make a platform for the marble bouquet and exhibit it in the courtroom. “Ensure that the platform has a glass covering to protect the artifact” ordered the King.

The Emperor then turned towards one of his ministers and told him to present the craftsman with 1000 gold coins for the beautiful masterpiece.

At this moment, Birbal entered the court and presented himself before the King.

“Your Majesty, hope you are satisfied with the proof” he said keeping his voice as neutral as he could.

Akbar’s pride at Birbal’s intelligence knew no bounds!

Read More

Little for more and more for little!

Little for more and more for little!

Akbar and Birbal had grown fond of each other’s skills and enjoyed pulling each other. Their friendship bloomed even as they grew older gracefully through the years.

One day Birbal’s five year old daughter visited the court of Emperor Akbar. The King was curious to find out the little girl’s talent at wit.

He welcomed the youngest citizen court and ensured that the child felt comfortable. He then turned to her and asked her if she knew the Persian language.

The very next instant Emperor Akbar got his answer to both the question that he asked and the one that he hadn’t!

“Huzoor, I know a little less for more and a little more for the less” said the father’s daughter.

Akbar was completely stumped by the answer and looked at Birbal. Birbal smiled gently at the King before he explained his daughter’s answer.

“Jahanpannah, she says that when compared to a person who knows more of the language she knows little. But when you compare her with a person who knows very little of the language she knows more.”

The King only turned towards Birbal and told him that his replacement is already in the making!

Read More

Searching for Birbal

Searching for Birbal

One day Birbal, in jest, made a remark against the King and this got the King very upset. Akbar ordered Birbal not to enter the court again. Still unable to calm himself down, Akbar ordered Birbal not to set foot in Agra again.

Birbal, unable to face his angry King, decided to leave the Kingdom. After a few days, when he became calmer, the King started missing Birbal and repented his hasty decision. He did not know how to search for Birbal. He went around the kingdom trying to find a way out.

He saw a saint walking towards him. Akbar fell at the saint’s feet and explained his predicament to him. The saint thought for a while and told the Jahanpannah to set a very difficult task to the people of his kingdom.

“Surely, if Birbal is around he will help someone in solving the problem”, said the holy man.

The King understood what the saint meant and went back to the palace, thinking of a problem which only Birbal could solve.

On reaching the palace Emperor Akbar announced that the man who walks to the palace half in shade and half in sun, without using an umbrella, on a sunny day will get 1000 gold coins.

The Emperor was quite confident that Birbal would find some way of finding a solution.

After a couple of days, a man, holding a string cot over his head, entered the palace. He addressed Akbar, “Huzoor, I came walking half in the shade of the jute strings and half in the sun. Therefore, please give the 1000 gold coins as you had promised” he said bowing before the Emperor.

A beautiful smile adorned the Emperor’s lips and a visibly relieved Akbar took a bag of gold coins. But before handing over the coins to the man, he asked him how he hit upon the idea.

The man now feared that he may not get his prize and hesitated. Akbar made him relax and told him that he could take his gold coins. The King was only curious to know and would not punish him or deny him, his prize money.

The man told the court that he there was a guest who has been staying in his house and that the guest had given this idea.

The King then politely requested the man to bring the guest to court the next day.

The following day, Akbar’s court was well decorated and geared up to welcome Birbal again!

Purest love and respect for each other kept the mighty Emperor and his loyal minister always together!

Read More