முல்லாவும் அவரது மனைவியும்

முல்லாவும் அவரது மனைவியும் ஒரு நாள் தொலைக்காட்சி பார்த்துக்க்கொண்டிருந்தனர் , அதில் ஒரு சுகமளிப்பவர் ( faith healer )உறை ஆற்றிக்கொண்டிருந்தார் அவர் “ உங்களின் உடம்பில் ஏதாவது பகுதியை குனப்படுத்தவேண்டும் எனில் , உங்களது ஓரு கையை பாதிக்கப்பட்ட உறுப்பில் வைக்கவும் மற்றொரு கையை இந்த தொலைக்காட்சிப் பெட்டியில் வைத்தால் அந்த உருப்பு ஆண்டவனுடைய கிருபையினாலே குனப்படுத்தப்படும்” என்றார்

இதைக் கேட்ட அவரது மனைவி தன்னுடைய கையை தன்னுடைய இதயத்தில் வைத்தாள்.
முல்லாவோ அவசரமாக தனது கையை அடிவயிற்றை நோக்கி கொண்டு சென்றார்
இதை கவனித்த அவரது மனைவி “ முல்லா ! இவருக்கு பாதிக்கப்பட்ட உறுப்பை மட்டுமே குனப்படுத்தவைக்க முடியும். இவரால் இறந்தவைகளை உயிர்த்தெழச்செய்யமுடியாது விட்டுவிடு” என்றாள்

Read More

இந்தியன், அமெரிக்கன், ஜப்பான்காரன்

ஒரு இந்தியன், அமெரிக்கன், ஜப்பான்காரன் மூவரும் சந்தித்து கொள்கிறார்கள். மிகவும் சகஜமாக பேசி கொண்டிருந்தாங்க. திடீர்னு யாரு உலகத்துலயே பெரிய சாதனை பண்ணவங்கணு ஒரு விவாதம் வந்துருச்சு.

அப்போ,

அமெரிக்கன்: நாங்க தான் முதன் முதலில் பூமியை சுற்றி செயற்கைகோள் விட்டோம்.

இந்தியன்: அய்யய்யோ, அது பூமியை இடிக்கலயா.

அமெரிக்கன்: அட லூசு பயலே, பூமியை சுத்தினா பூமில இருந்து ஒரு அங்குலம் தள்ளி தான் விட்டோம்.

ஜப்பான்காரன்: நாங்க தான் முதன் முதலில் நிலவை சுற்றி செயற்கைகோள் விட்டோம்.

இந்தியன்: அய்யோ, அது நிலவை இடிக்கலயா.

ஜப்பான்காரன்: அட முட்டாள் பயலே, நிலவை சுத்தினா நிலவுல இருந்து ஒரு அங்குலம் தள்ளி தான் விட்டோம்.

இந்தியன்: நாங்க தான் முதன்முதலா மூக்கால சாப்பிட்டோம்.

அமெரிக்கன்: எப்படி 

ஜப்பான்காரன்: எப்படி 

இந்தியன்: அட அறிவு கேட்ட நாதாரிகளா, மூக்குலைனா மூக்குள இருந்து ஒரு அங்குலம் தள்ளி தான் விட்டோம்.

Read More

"கடவுள் எங்கே?"

ஒரு தம்பதிக்கு 8, 10 வயதில் குறும்புக்கார மகன்கள் இருவர் இருந்தனர். அவர்களை நல்வழிப்படுத்த பெற்றோர் பட்ட கஷ்டம் கொஞ்சம் நஞ்சமில்லை. ஊருக்கு புதிதாக வந்த ஒரு சாமியார் மகன்களை திருத்தமுடியும் என்று கேள்விப்பட்டு, முதலில் இளையவனை அவரிடம் அழைத்துச் சென்றனர்.

தனியே விடப்பட்ட சிறுவனிடம் சாமியார் மெதுவாக, "கடவுள் எங்கே?" என்று கேட்டார். சிறுவன் முகத்தில் சிறிது பயம் கலந்த அதிர்ச்சி. பதில் இல்லை.

புரியவில்லையோ என்று நினைத்து அதே கேள்வியை இன்னும் சற்று அழுத்தமாக கேட்டார். சிறுவன் முகத்து அதிர்ச்சி அதிகமானது. இன்னும் அதிக‌ பலமாக மூன்றாம் முறை வந்த கேள்வியில் துள்ளி குதித்த சிறுவன், வேகமாக ஓடி தங்கள் வீட்டு அலமாரியில் ஒளிந்துகொண்டான். "என்னாச்சு?" என்ற சகோதரனிடம் கவலையாக சொன்னான், "ரெண்டு பேரும் நல்லா மாட்டிக்கிட்டோம். இப்ப கடவுளை காணோமாம், பழி நம்ம மேல விழுந்திடுச்சு

Read More

சான்டாவும் பான்டாவும்

ஒரு முறை சான்டாவும் பான்டாவும் பூர்வா எக்ஸ்பிரெஸ் ரயிலில் டெல்லியிலிருந்து கொல்கத்தாவிற்கு பயணம் செய்தனர். சான்டாவிற்கு மிடில் பெர்த்தும், பான்டாவிற்கு மேல் பெர்த்தும் பதிவு ஆகியிருந்தது. அஹமதாபாத் ஜங்ஷனில் சான்டா தேனீர் அருந்த இறங்கினார். பக்கத்து நடை மேடையில் கொல்கத்தாவில் இருந்து டெல்லி செல்லும் மற்றொரு பூர்வா எக்ஸ்பிரெஸ் நின்றுகொண்டிருந்தது. தவறுதலாக சான்டா அந்த ரயிலில் ஏறிவிட்டார். நடு பெர்த்திற்கு பான்டா மாறிவிட்டார் என்று கண்டு காலியாக இருந்த மேல் பெர்த்தில் சான்டா சென்று படுத்துக்கொண்டார். மறுநாள் மீண்டும் டெல்லிக்கு வந்துவிட்ட சான்டா, பான்டா மட்டும் கொல்கத்தா சென்றுவிட்டதை தெரிந்து அடைந்த ஆச்சரியத்திற்கு அளவே இல்லை, "இந்தியா இத்தனை முன்னேறிவிட்டதா? நடு பெர்த் கொல்கத்தா செல்கிறது, மேல் பெர்த் டெல்லி செல்கிறது!!!!"
‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍====================================================

சான்டா பான்டா மற்றும் ரெண்டு நண்பர்கள் நியூயார்க் சென்றபோது 85 மாடி கட்டிடத்தில் தங்கினர்.இவர்கள் அறை 74ஆவது மாடியில் இருந்தது. துரதிருஷ்டவசமாக இவர்கள் வெளியே சென்று விட்டு திரும்பி வந்த போது லிஃப்ட் ரிப்பேர் ஆகிவிட்டது.அவரவர் வாழ்க்கையில் நடந்த மறக்கமுடியாத சம்பவங்கள் பற்றி பேசிக் கொண்டே படியேற ஆரம்பித்தார்கள். மூவர் கதைகள் முடிந்த போது 74ஆம் மாடி வந்து விட்டது. இப்போது சான்டாவின் முறை, "நம்ப அறை சாவியை கீழேயே விட்டுட்டு வந்துட்டேன்.....

Read More

நம்பிக்கை

சூபி ஞானியான ஜுன்னேய்த்தின்மீது நம்பிக்கை வைத்திருந்த ஒரு சீடர்,ஒரு நாள் காட்டில் வேட்டை ஆடச் சென்றபோது,தூரத்தில்,ஜுன்னேய்த்தின் அருகில் முகத்திரை அணிந்த ஒரு இஸ்லாமியப்பெண் அமர்ந்து,

மதுவை ஒரு கோப்பையில் அவருக்காக ஊற்றிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டு ஜுன்னேய்த் ஒருஏமாற்றுக்காரர் என்ற முடிவுக்கு வந்தான்.அவனைக் கவனித்த ஜுன்னேய்த் அவனை அருகே அழைத்தார்.அவன் முகக்குறிப்பை அறிந்த ஜுன்னேய்த் அப்பெண்ணின் முகத்திரையை விலக்கினார்.

அப்பெண் அவரதுதாயார்.ஜுன்னேய்த் கூறினார்,''நீ கற்பனை செய்த அழகான பெண் எங்கே?உன்னால் ஒரு மூதாட்டியைக் கற்பனை செய்ய முடியுமா?இங்கே வந்து இந்தப் புட்டியை எடுத்து ருசித்துப்பார்.சுத்தமான தண்ணீர்.

மது அல்ல.புட்டி மட்டும் மது இருந்த புட்டி.''சீடன் மன்னிக்கும்படி அவர்காலில் விழுந்தான்.ஜுன்னேய்த் கூறினார்,''இது மன்னிப்புக்குரிய விஷயம் அல்ல,இது புரிந்து கொள்ளுதளுக்கான விஷயம்.உன்னிடம் உள்ள நம்பிக்கை வற்புறுத்தி ஏற்படுத்தப்பட்டது.நீ பிற சீடர்களைப்போல நடக்க

முயற்சிக்கிறாய்.கட்டாயத்தின் பேரில் உள்ள நம்பிக்கை இப்பொழுதோ,எப்பொழுதோ நிச்சயம் உடைந்து போகும்.உனது அன்பு ஒரு முயற்சி.உண்மையான அன்பு ஒரு முயற்சியாக இருக்க முடியாது. நம்பிக்கை வலுக்கட்டாயமாக இருக்கக் கூடாது.இயற்கையாக வரும்போது அது அழகாக இருக்கும்.அப்போது அதை எதாலும் அழிக்க முடியாது.''

Read More

NASA Astronaut Speaks to Hometown Students

Oct. 22, 2013

NASA astronaut Dottie Metcalf-Lindenburger connects with students at the Fort Collins Museum of Discovery, in Fort Collins, Colo.

Image Credit: 

Christopher Blair

NASA astronaut Dottie Metcalf-Lindenburger recently spoke with students visiting the Fort Collins Museum of Discovery in Colorado.

During this unique videoconference, Dottie excited students by sharing her experiences flying aboard a space shuttle to the International Space Station. As students eagerly asked questions about working and living in space, she encouraged them to take advantage of educational opportunities.

"I believe it is important to share and make real connections between what NASA is doing in the science, technology, engineering and math (STEM) fields and today's youth," said Metcalf-Lindenburger.

Dottie is considered a hometown hero, having graduated from Fort Collins High School. The former teacher-turned-astronaut was very gracious and excited to inspire local students to always chase their dreams. Judging from the overwhelmingly, positive student responses, her mission was accomplished.

Ten-year-old Griffin of Fort Collins said, "My dream is to be a scientist and do space research so this was awesome. I would like to work on radiation shields so we can go to Mars." Griffin continued, "I can't believe a real astronaut answered my questions. She told me that they use water as a shield for radiation. I am going to read about that and tell my friends at school."

This video event was a collaborative effort between NASA's Digital Learning Network and the Spaceflight Explorers project. Both projects connect STEM experts with students and teachers across the country through authentic, educational experiences.

"Students are dreaming about what they will do in the future, and their future will be packed with the need to understand STEM concepts and be a part of STEM careers," said Metcalf-Lindenburger. "I want them to be inspired and to see themselves as a part of NASA's exploration."

When asked by an elementary-age student what inspired her to be an astronaut, Dottie's response brought loud cheers from the crowd. "My dream started exactly where you are today, in Fort Collins, visiting the local planetarium and learning all that I could about NASA and space exploration."

She reminisced how, when she was their age, her parents took her to local museums where she learned all about the space shuttle program, the first woman in space (Sally Ride) and the accomplishments of the Voyager mission.

Dottie's passion for education may have also been instilled by her parents, both of whom are teachers. After graduating college, Dottie taught science for five years at Hudson Bay High School in Vancouver, Wash., before applying and being accepted into the 2004 astronaut class. Her spaceflight experience includes a 15-day mission aboard space shuttle Discovery to the InternationalSpace Station as a member of the STS-131 crew. The mission was the longest flight for the Discovery space shuttle, allowing her to log more than 362 hours in space.

The Fort Collins museum is participating in Spaceflight Explorers, a new education project that assists informal education facilities with NASA-themed content for their summer camps. In addition, the Digital Learning Network studio at NASA's Johnson Space Center graciously agreed to provide the technology needed to connect Metcalf-Lindenburger to the Colorado students.

"The museum is gratified to show our young visitors a role model as impactful as astronaut Dorothy Metcalf-Lindenburger," said Annette Geiselman, Executive Director for FCMOD. "I am quite certain that her interaction with the children lit a spark that will foster another future astronaut from our community."

Treloar Bower, director of education for the museum, helped coordinate the event of nearly 100 participants. Invited guests included students and parents, as well as museum board members, significant museum donors and media representatives. Ms. Bower welcomed a chance to make real-world connections for their student audience.

"As we encourage the youth of our community to pursue careers in science, astronaut Metcalf-Lindenburger is someone we can point to for inspiration. She is proof that dreams can be made reality," said Bower. "For NASA to provide us the opportunity to connect our community with her is of extraordinary value to us."

The impact of providing such an inspirational connection between a NASA astronaut and students was summed up by one heart-warming anecdote. "After the event, two children were in tears. When asked (by staff) what was wrong, the parents said their kids were just overwhelmed to have seen a real astronaut today," said Bower.

If increasing student excitement and interest in STEM education was the goal, the future for these kids looks great.

"I loved talking to a real astronaut today. I was so glad that she answered my questions about asteroids," said 11-year-old Jackson, of Fort Collins. "I would love to learn more about our universe. Thank you, NASA."

To learn more about the Digital Learning Network, please visithttp://www.nasa.gov/offices/education/programs/national/dln/index.html.

For more information about the Spaceflight Explorers project, please visithttp://www.nasa.gov/audience/foreducators/spaceflight_explorers/home/index.html.

Read More

NASA Sees Super-rapid Intensification of Supertyphoon Usagi

he radar on the Tropical Rainfall Measuring Mission (TRMM) satellite captured an image of Supertyphoon Usagi near the end of a 24-hour period in which Usagi intensified by 65 knots. This is more than twice the commonly used 30-knot threshold for defining rapid intensification. 

The TRMM data was used to create a 3-D image. The data was collected at 1035 UTC/6:35 a.m. EDT on Thursday, September 19, 2013, when Usagi was at category 3 on the Saffir-Simpson hurricane intensity scale.  A few hours later, Usagi completed its lightning-fast intensification to category 5, the highest category in the scale.  While the center of this tropical cyclone is forecast to past just south of Taiwan in a few days, some forecasts have it striking Hong Kong a few days after that.

A number of the features of the TRMM radar observations are consistent with a well-organized storm with an efficient "heat engine."  A tropical cyclone's heat engine extracts heat from the ocean's surface through wind-enhanced evaporation and converts a portion of that energy into kinetic energy of the destructive winds that circle under the eyewall of the storm.  The eyewall is an arc or ring of string storms just outside the mostly cloud-free eye at the center of rotation of the tropical cyclone.

Radars almost always see eyewalls in strong tropical cyclones, but few tropical cyclones have such symmetric eyewalls as does Supertyphoon Usagi in the TRMM 3-D image. The 3-D image was multi-colored to show the volume of the light precipitation lifted to high altitudes, and heavy precipitation at the base of the eyewall (using a radar reflectivity threshold of 20 and 40 dBZ, respectively).  Even the heavy precipitation at the base of the eyewall is fairly symmetric which is somewhat unusual.

Tropical cyclone eyewalls that are this symmetric are called "annular," and they have a tendency to maintain their intensity for longer periods than do tropical cyclones with more lopsided eyewalls (Knaff et al., 2003).  At two locations in the eyewall, updrafts are strong enough to lift ice precipitation up and out of the troposphere, the layer of the atmosphere that usually confines the weather.  Such tall storm cells are called "hot towers" and are associated with periods of tropical cyclone intensification.

Lightning flashes were detected by a group of ground-based sensors called the World-Wide Lightning Location Network (WWLLN, http://wwlln.org). The WWLLN does not measure the altitude of the lightning, so the flashes were depicted in TRMM data at a 5 km altitude, which is near the freezing level in tropical cyclones and near the top of the heavy precipitation detected by the TRMM radar. 

Lightning requires strong updrafts to form, indicating locations where storm cells are releasing considerable energy into atmosphere. It is an active area of research, however, to pin down the exact relationship between bursts of eyewall lightning and current or future changes in tropical cyclone intensity (Thomas et al., 2010; DeMaria et al., 2012). The lightning plotted in the TRMM image was observed during a 20 minute period centered on the time of the TRMM overflight. The flash rate was about 1.5 flashes per minute during this period, and the flash rate held fairly steady during a full six hours centered on the time of the TRMM overflight.

TRMM data is provided by NASA and JAXA. WWLLN data courtesy of Dr. Robert Holzworth (http://wwlln.org).  Next year, NASA and JAXA will launch the Global Precipitation Measurement (GPM) satellite which will have advanced capabilities beyond those of TRMM (http://pmm.nasa.gov).

Unlabeled image

References:

Knaff et al., 2003: Annual hurricanes, Weather and Forecasting.

Thomas et al., 2010: Polarity and energetics of inner core   lightning in three intense North Atlantic hurricanes,   J. Geophysical Research.

DeMaria et al., 2012: Tropical cyclone lightning and rapid   intensity change, Monthly Weather Review.

Owen Kelley
NASA's Goddard Space Flight Center

Read More

இன்னொரு கடவுளின் தரிசனம்

மனிதனைப் படைத்த போது கடவுள் நினைக்கவில்லை மனிதன் இப்படி ஆகிப்போவான் என்று. அதே போல், மதங்களைப் படைத்த போது மகான்களும் நினைக்கவில்லை, மனிதன் இப்படி ஆகிப்போவான் என்று.

வழக்கம் போல இன்றும் கடவுள் தன் வேலையைத் தொடங்கினார்.. கோவிலுக்கு வந்த பக்தர்களின் மனதை ஊடுருவிப் பார்த்தார் - தாம் எந்த அளவு அங்கே இருக்கிறோம் என்று அறிவதற்காக.

சிலர் மனதிற்குள் அடடா ! பகவான் என்ன ஒரு அழகு ! என்ன ஒரு அலங்காரம் ? என்று சிலாகித்தார்கள். அழகுதான் கடவுளா ? அழகு மட்டும்தான் பாராட்டுக்கு உரியதா ? அப்படியானால், என்னால் படைக்கப்பட்ட அழகில்லாத மற்றவைகள் மனிதன் கண்ணோட்டத்தில் கடவுளின் சொரூபம் இல்லையா ? சாதாரண மனிதர்களைத்தானே நான் அதிக எண்ணிக்கையில் படைத்திருக்கிறேன். அதிலிருந்தே, எனக்கு அதுதான் விருப்பம் என்று மனிதன் ஏன் இன்னும் புரிந்து கொள்ளவில்லை ?

அந்தக் கூட்டத்தில், கடவுளே ! எனக்கு இதைக் கொடு ! அதைக் கொடு என்று கைகூப்பி மனம் உருகி கேட்டவர்கள்தான் அதிகமாக இருந்தார்கள். சிலர் தேங்காய் உடைக்கிறேன், மொட்டை போடுகிறேன், தங்கக் கலசம் வைக்கிறேன் என்று என்னிடம் பேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். நான் வேண்டுதல் வேண்டாமை இல்லாதவன் என்பதை மனிதன் உணரவில்லையா ? எனக்குக் கொடுப்பவர்களுக்கு மட்டுமே நானும் திருப்பிக் கொடுத்தால் அது மிகச் சாதரணமான மனித குணம்தானே ? அதில் தெய்வீக குணம் எங்கே உள்ளது ?

ஒரு தாயானவள் தன் குழந்தைகளிடம் வேறுபாடு பார்ப்பதில்லை. கேட்ட பிள்ளைக்கு அதிகமாகவும் கேட்காத பிள்ளைக்கு குறைவாகவும் செய்யும் சுபாவம் ஒரு தாய்க்கு வருவதில்லை. ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் என்ன தேவையோ அதைக் கேட்காமலே அறிந்து செய்பவள் தாய். அதனால்தான் தாய்மை, மனித குணங்களிலேயே மேன்மையாகப் பேசப்படுகிறது. எல்லோரையும் படைத்து எல்லோருக்கும் கடவுளாக இருக்கும் நான் ஒரு தாயை விட கீழாக நடந்து கொள்ள முடியுமா ?

என்னிடம் கேட்டால் மட்டுமே நான் கொடுத்துவிடுவேன் என்ற நம்பிக்கையை வைத்துக் கொண்டு என் முன்னே உருகி நிற்கும் போது இவர்கள் என்னை அல்லவா இழிவு படுத்துகிறார்கள் ? நியதியின் அடிப்படையில் ஒருவனுக்கு உரிமையான ஒரு பொருளை என்னிடம் கேட்பதால் மட்டுமே நான் வேறொரு பக்தனுக்கு கொடுத்து விட முடியுமா ? அது முறையா ? தர்மமா ? தார்மீகமா ? என்னை ஏன் தெய்வ நிலையில் இருந்து இறக்கி, சாதாரண மனித நிலைக்கு தரம் தாழ்த்துகிறார்கள் இந்த பக்தர்கள் ?

மீதமிருக்கும் வேறு சிலர் தன் மன பாரத்தை என்னிடம் இறக்கி வைப்பதாக சொல்லிக் கொண்டு அவர்களுடைய வேலைகளையெல்லாம் என்னிடம் தள்ளிவிட்டுப் போனவர்கள். நான் மனிதனைப் படைத்ததே அவன் செயல்படத்தானே ? கடவுள் இல்லாமல் மனிதன் இயங்குவதில்லை அதே போல் மனிதன் இயங்காமல் கடவுள் செயல்பட மாட்டார் ? இதை ஏன் மனிதன் இன்னும் புரிந்து கொள்ளவில்லை ?

அந்தக் கூட்டத்தில் மிகச் சிலர் தன்னை உணர்ந்து, தன்னில் என்னையும் உணர்ந்து ஆன்மீகத்தின் உச்ச நிலையை அடைந்து விட்டதாக எண்ணிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் நான் அதோடு மட்டும் முற்றுப் பெறவில்லையே ? இந்த உலகில் உள்ள உயிருள்ளவை, உயிரில்லாதவை எல்லாமே என்னால் படைக்கப்பட்டவைதானே ? நான் இவை அனைத்திலும் ஒரு அங்கம் என்றால் இதில் எதைப் பார்த்தாலும் என்னைப் பார்க்கத்தானே வேண்டும் ?. அதுதானே முழுமையான தேடல் ? அதுதானே உண்மையான உணர்தல் ? அதுதானே பூரணமான பக்தி ?

போகட்டும் ! குறைந்தபட்சம் தான் தினந்தோறும் சந்திக்கும் சக மனிதனிடமாவது என்னைப் பார்க்கலாமே ? ஆனால் இந்த மனிதர்கள் சாதி, மதம், நிறம், மொழி, பணம், பலம்,என்று ஏதாவது ஒன்றைக் காட்டி தன்னை மற்றவரிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் கொள்கிறார்கள். அப்படிப்பட்ட தனிமைப்படுத்தும் செய்கைகளால் அவர்கள் என்னையே பார்க்க மறுக்கிறார்கள் என்பதுதானே உண்மை.

கடவுள் யோசித்தார். ஒரு வேளை நான் ஏமாந்து போவேனோ ? இன்றைக்குக் கூட என்னை ஒரு மனிதனின் மனதில் முழுமையாக பார்க்க முடியாமல் போய் விடுமோ ? இது என்ன சோதனை ? உண்மையான தெய்வீகம் வற்றிப் போய் விட்டதா ? எனக்கும் இந்த உலகத்திற்குமான தொடர்பு அறுந்து போய்விடுமோ ? என்று கவலைப் பட்டுக் கொண்டிருந்த போது அந்தக் கூட்டதினிடையே அந்த நான்கு வயதுக் குழந்தை கடவுளின் கண்ணில் பட்டது.

அந்தக் குழந்தை அங்கும் இங்கும் ஓடிக் கொண்டே இருந்தது. அம்மாவின் சொல்லைக் கேட்காமல் வரிசைக்காக ஊன்றியிருந்த கம்பியில் தொங்கி விளையாடியது. எதிர் வரிசையில் இருந்த இன்னொரு குழந்தையைப் பார்த்து அம்மாவின் சேலையில் ஒளிந்து பூச்சாண்டி காட்டியது. எதிரே சுவற்றின் மீது வாலை ஆட்டிக் கொண்டே நின்று கொண்டிருந்த பூனையைப் பார்த்து 'மியாவ் ! என்று கத்திச் சிரித்தது. ஒரு காரணமற்ற சந்தோஷம் அதன் முகத்தில் கொப்பளித்துக் கொண்டிருந்தது.

கடவுள் அதன் மனதை ஊடுருவிப் பார்த்தார். அந்தப் பிஞ்சு மனதில் அந்த நொடியின் மகிழ்ச்சி மட்டுமே இருந்தது. கடவுளின் அலங்காரமோ, அழகோ தெரியவில்லை. அதன் மனது ஒரு பொருளை விரும்பவோ விலக்கவோ அழகு ஒரு காரணமாக இருக்கவில்லை. அதன் மனதில் எதையும் கேட்டுப் பெறும் சுய நலம் இன்னமும் உருவாகவில்லை. எதையும் கொடுத்து வாங்கும் வியாபார உத்திகள் இன்னமும் தெரிந்திருக்கவில்லை. இந்த சமூகத்தில் புரையோடிப் போன பேதங்களும் , வேற்றுமைகளும் இன்னும் அந்த மனதில் உதிக்கவில்லை.

அப்போது திடீரென்று மணியை ஒலித்து, மந்திரங்கள் ஓதி, கற்பூரத்தை ஏற்றி சாமிக்கு ஆரத்தி காட்டினார்கள். அந்தக் குழந்தை மனதில் இப்போது சாமியைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டுமே இருந்தது.

அந்தக் குழந்தை, குடு குடுவென ஓடி வந்து இரண்டு வரிசைக்கும் நடுவில் நின்று கண்களை மூடி, கைகளைக் கூப்பி சாமி கும்பிட்டபோது கடவுளுக்குக் கிடைத்தது இன்னொரு கடவுளின் தரிசனம்.

Read More

விடலை மரங்கள்

 
அந்த அரச மரமும் புங்க மரமும் பதினைந்து வருடங்களாகவே ஒன்றாகவே வள‌ர்ந்து வந்தன.  எங்கிருந்தோ ஒதுங்கிய பறவைகளின் எச்சத்தில் வித்தாகி, செடியாகி, இலை விட்டு, கிளைவிட்டு வளர்ந்து, இப்போது ஓங்கி உயர்ந்து மரமாக நின்று கொண்டிருந்தன.
 
அரச மரத்துக்கு தான் அடர்ந்தும் உயர்ந்தும் இருப்பதாலும், தனக்கு கீழே உட்கார்ந்தே இருக்கும் பிள்ளையாருக்காக தன்னையே எல்லோரும் வணங்கி சுற்றி வருவதாலும் கொஞ்சம் பெருமை. ஆனாலும் புங்க மரம் ஒன்றும் சோடை போனதல்ல. நிழலுக்காக தன் கீழே எல்லோரும் ஒதுங்கும் போது "போதும் ! உன் சலம்பலை நிறுத்து ! நான் தரும் நிழலை உன் பரட்டைத் தலையால‌ தர முடியுமா" என்று அரச மரத்தை சீண்டிப் பார்க்கும்.
 
 மரத்துக்கு கீழே இருக்கும் பஸ் ஸ்டாப்பில் நிற்பவ்ர்களின் வெட்டிப் பேச்சுகளை கேட்டுக் கொண்டிருப்பது  இரண்டு பேருக்குமே ஒரு நல்ல பொழுது போக்கு. அதிலும் காதல் வயப்படுபவர்களின் குசு குசுப் பேச்சுக்களை கிட்ட இருந்து கேட்கும் அனுபவம் அலாதியானது. அங்கே நிறைவேறிக் கொண்டிருக்கும் காதல் நாடகங்களை,  மாலையானால் இரண்டு மரங்களும் சுவைபடப் பேசி சிரித்துக் கொள்வது வழக்கம். ஏன் இருக்காது ? பதினைந்து வயது என்பது மரங்களுக்கும் விடலைப் பருவம் தானே ?
 
அந்தப் பெண் ஒரு வருடம் முன்பு அந்த பஸ் ஸ்டாப்புக்கு முதல் முதலாக வந்தபோது இரண்டு மரங்க‌ளுமே வழக்கம் போல ஒரு எதிர் பார்ப்புடன் தான் இருந்த‌ன. ஆனால் மரங்களுக்கு  மட்டுமல்ல,  அங்கே வந்து போகும் எல்லா ஆண்களுக்கும் கூட ஏமாற்றம்தான்.  இந்த ஒரு வருடத்தில் ஒரு ஆண் கூட அவள் அருகில் நெருங்க  முடியவில்லை. எவனையாவது அவள் இரண்டாம் முறை பார்க்கிறாள் என்றால் அது கண்ணகியின் மதுரைப் பார்வையாகத்தான் இருக்கும். அந்தத் தணலில் துண்டைக் காணோம் துணியைக்  காணோம் என்று ஓட்டம் பிடித்தவர்கள்தான் அதிகம்.  
 
அவளுக்கு வலது கால் சற்று ஊனம்  லேசாக விந்தி விந்தி நடப்பாள். தூரத்தில் இருந்து பார்த்தால் தெரியாத  அளவுக்கு சிறிய ஊனம்தான் . அதைத் தவிர்த்து,  ஒரு வயதுப் பெண்ணிற்கு இருக்கும் அனைத்து இலக்கணங்களும் அவளுக்கு இருந்தது.  கிடக்கட்டும் ! ஆணுக்கு பெண் மீதும் பெண்ணிற்கு ஆண் மீதும் ஈர்ப்பு வருவதற்கு அதெல்லாம் எதற்கு ? வெறுமனே ஆணாகவும் பெண்ணாகவும் இருந்தாலே போதுமே ? இயற்கையின் அந்த கெமிஸ்டிரியே ஒரு மிஸ்டிரிதானே ?
 
புங்க மரம் கேட்டது " சரி ! தினம் பிள்ளையார் கிட்ட போய் நிக்கிறாளே  என்னதான் கும்பிடுறா ?
 
அவளா ? அம்மா, தம்பியோட என்னையும் நல்லா வச்சுக்க சாமி ! எப்பவுமே அவ்வளவுதான் " அதுக்கு மேல எதுவும் கேட்க மாட்டா.
 
நாளடைவில் இரண்டுமே முடிவுக்கு வந்து விட்டன இது “தேறாத கேஸ்” என்று. அதனால்தான், ஒரு வாரமாக அந்த பஸ் ஸ்டாப்புக்கு புதிதாய் வந்து கொண்டிருக்கும் அந்தப் பையனைப் பார்க்கும் போது கூட இவளோடு இணைத்துப் பார்க்கும் என்ணம் இரண்டு பேருக்குமே வரவில்லை.
 
அவனுக்கு இருபத்தைந்து வயது இருக்கலாம். மா நிறம். நடுத்தர உயரம். எந்தக் கூட்டத்திலும் எளிதில் கரைந்து  விடுவது போன்ற சராசரித் தோற்றம். அவள் வந்து சேர்ந்த‌ ஐந்து நிமிடங்களில் தோளில் ஒரு ஜோல்னா பையைத் தொங்க விட்டு அவன் வருவான். அவள் செல்லும் அதே பஸ்ஸில் தான் அவனும் போவான். பஸ் ஸ்டாப்பில் வந்து நின்ற‌வுடன் பஸ்ஸ்டாப்பை விட்டு வெளியில் சற்றுத் தள்ளி இருக்கும் ஒரு குத்துக் கல்லில் சாய்ந்த வண்ணம் நின்று கொண்டு கைகளைக் கட்டிக் கொள்வான்.
 
அங்கு நின்று கொண்டிருக்கும் ஆண்கள் பெண்கள், பள்ளிக்குப் போகும் குழந்தைகள், ஓடி விளையாடும் நாய்குட்டி, மேயப் போகும் மாடுகள், பறவைகள், வந்து நிற்கும் பஸ் என்று எல்லாவற்றையும் ஒரு வித ஈர்ப்போடு வேடிக்கை பார்ப்பான். சில சமயம் அந்தப் பெண்ணையும் கூட அப்படி வேடிக்கை பார்ப்பான், ஆனால் அந்தப் பார்வை ஒரு விதமான பொத்தாம் பொதுவான பார்வையாகத்தான் இருக்கும். அவனுடைய முகத்திலிருந்து அந்தப் புன்னகை மட்டும் எப்போதுமே மறைவதே இல்லை. சுற்றி நடக்கும் எல்லாவற்றையும் அவன் சுவாரஸ்யமாக வேடிக்கை பார்ப்பதை அந்த மரங்கள் இரண்டும் சுவாரஸ்யமாக வேடிக்கை பார்க்கும்.
 
அவளும் அவனை கவனித்துக் கொண்டுதான் இருந்தாள். தான் போகும் பஸ்ஸிலேயே அவனும் வருவதாலும் தான் இறங்கும் ஸ்டாப்பிலேயே அவனும் இறங்குவதாலும். ஆனால் அவளுடைய பார்வை பொத்தாம் பொதுவான பார்வை அல்ல.  அவனிடம் இருந்து தன்னைக் காத்துக்கொள்ளும் நோக்கத்துடன் கூடிய  ஒரு ஜாக்கிரதையான பார்வை. எந்த ஆணைப் பார்க்கும் போதும் அவளுக்குள் ஏற்படும் ஒரு எச்சரிக்கை மணி.
 
ஒரு நாள், அவன், பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்த ஒரு ஆளிடம் மணி கேட்டான். அவனிடம் வாட்ச் இல்லாததால் இவள் பக்கம் திரும்பி நடந்து வந்தான். எங்கே நம்மிடம் மணி கேட்டுவிடுவானோ என்று ஒரு பதற்றம் அவளுக்குள். இதை அனுமதிக்கக் கூடாது. ஆரம்பத்திலேயே வெட்டி விட வேண்டும் இந்த ஆண்கள் பெண்களிடம் பேசுவதற்கு இதை ஒரு சாக்காக வைத்துக் கொள்வார்கள். ஆனால் அவன் அவளைக் கடந்து சென்று தள்ளி நின்றிருந்த ஒரு நடுத்தர வயதுப் பெண்ணிடம் மணி கேட்டு, பின் பழைய இடத்திற்கே சென்று வழக்கம் போல வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்து விட்டான். அவளுக்கு நிம்மதியாகிப் போனது.
 
மற்றொரு நாள் ஒரு 45 வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு பெண் அவனை ஸ்கூட்டியில் கொண்டு வந்து பஸ் ஸ்டாப்பில்  இறக்கி  விட்டார்.  அவனது அம்மா போல. அவன் ஸ்கூட்டியில் இருந்து இறங்குவதற்குள், அருகில் நின்று கொண்டிருந்த அவளிடம் 57 ஜி பஸ் போயிடுச்சாம்மா ? என்று கேட்டார். அவள் பதில் சொல்வதுற்குள் அவனே முந்திக் கொண்டான். போயிருக்காதும்மா ! அவங்களும் அந்த பஸ்ஸிலதான் போவாங்க ! என்றான். அப்படியா ! நீயும் அந்த பஸ்லதான் போறியாம்மா ?  என்று கேட்டுவிட்டு பதிலை எதிர் பார்க்காமல் ஸ்கூட்டியைத் திருப்பி சென்று விட்டார்.
 
ஒரு நாள் வேறொரு பஸ்ஸில் ஏறுவதற்காக ஓடி வந்த பள்ளிச் சிறுமிகள் இவன் பையைத் தட்டிவிட அதன் உள்ளிருந்த பொருட்கள் எல்லாம் கீழே விழுந்து சிதறின. அப்போதுதான் அவள் அந்த மாத்திரை ஸ்ட்ரிப்பைக் கவனித்தாள். வெள்ளையும் சிவப்பும்  கலந்த அதைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் தெரிந்து போனது. அவள் பார்மஸியில் வேலை பார்ப்பதால் அது எந்த நோய்க்கானது என்பதில் அவளுக்கு சந்தேகமில்லை. இவனுக்கு அப்படி ஒரு நோயா ? அல்லது வீட்டில் வேறு யாருக்குமா ? என்று யோசித்தாள். ஆனால் அடுத்த வாரத்திலேயே அதற்கு விடை தெரிந்து விட்டது.
 
அடுத்த வாரத்தில் ஒரு நாள் அந்த அம்மா அவனை ஸ்கூட்டியில் வந்து இறக்கி விட்டது. இறங்கும்போது அவன் கேட்டான். "மாத்திரையை எடுத்து வச்சியாம்மா ?
 
சாரிடா ! சாரிடா ! மறந்துட்டேன். நீ இங்கேயே நில்லு ! நிமிஷத்தில வந்துடறேன் என்று கிளம்பியவளை தடுத்து நிறுத்தினான்.
 
நீ இறங்கி நில்லும்மா ! மச மசன்னு நீ போயி என்னக்கி எடுத்துட்டு வரது. நானே போறேன்"னு சொல்லி ஸ்கூட்டியை எடுத்து விர்ரென்று கிள‌ம்பிப் போய்விட்டான்.
 
அந்த அம்மா பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருத அந்தப் பெண்ணிடம் புலம்பினார் " எங்கம்மா வேலை ஒழியுது. காலையில 5 மணிக்கு எந்திருச்சு, வாசப் பெருக்கி கோலம் போட்டு, பாத்திரம் கீத்திரத்தை கழுவி, காபியைப் போட்டு அவ‌னை எழுப்பனும், குக்கர்ல சாதத்தயும் பருப்பையும் வச்சு ஒரு பொரியலைப் பண்ணுனதுக்கு அப்புறம் அவனுக்கு இட்லிய சுட்டுக் குடுத்து, மத்தியானத்துக்கு ரெண்டு பேத்துக்கும் சோறைக் கட்டிட்டு அப்புறமா  நான் குளிக்கனும். இதுல கரண்ட் கட் வேற. எல்லாத்தையும்  முடிச்சு  டிரஸ் பண்ணி  வேலைக்கு கிளம்புற அவசரத்தில இப்படி ஏதாவ‌து மறந்துடுது.
 
நான் உங்கிட்ட போயி புலம்பிட்டு இருக்கேன் " என்று சொல்லி அந்தப் பெண்ணை ஏற இறங்க பார்த்து விட்டு " நீயும் அந்த பஸ்ஸிலதான் போறேல்ல " என்றார். சுற்று முற்றும் பார்த்துவிட்டு தாழ்ந்த குரலில் சொன்னார் " தப்பா நெனச்சுக்காதம்மா " பையனுக்கு அப்பப்போ வலிப்பு வரும். அப்பல்லாம் எங்கன்னாலும் அப்படியே விழுந்து கெடப்பான். அதுனாலதான் அவன் பாக்கட்டுலேயே என் போன் நம்பர், ஆஸ்பத்திரி போன் ந‌ம்பர்லாம் எப்பவுமே இருக்கும். நான் யார்ட்டயாவது சொன்னா ஏம்மா தண்டோரா போடுறன்னு என்னை திட்டுவான். இதை ஏன் உங்கிட்ட சொல்ற‌ன்னா ரோட்டுல‌ விழுந்து கிடந்தா யாராவது எனக்கு தகவலாவது சொல்லுவாங்களேன்னு ஒரு ஆதங்கம் தாம்மா. தப்பா நெனச்சுக்காத ! என்றார்.
 
தெரு முனையில் அவன் ஸ்கூட்டியில் வந்து கொண்டிருந்தான். அந்த அம்மா " நான் சொன்னேன்னு சொல்லிடாதேம்மா " என்று கண்ணைத் துடைத்துக் கொண்டார். வ்ந்தவன் ஸ்கூட்டியை அம்மாவிடம் கொடுத்து விட்டு “நீ கெளம்பும்மா உனக்கு நேரமாயிடும்”னு சொல்லி அம்மாவைக் கிளப்பி விட்டு பக்கத்தில் இருந்த அந்தப் பெண்ணிடம்  " எங்கம்மா ரொம்ப போரடிச்சுட்டாங்களா ? என்று சிரித்தபடியே கேட்டு விட்டு தள்ளிப் போய் அவனுடைய வழக்கமான இடத்தில் நின்று கொண்டான்.
 
ஒரு நாள் வழக்கம் போல பஸ்ஸுக்காக காத்திருந்த நேரம் அந்த ஸ்டாப்பிற்கு இரண்டு பேர் வந்தார்கள். மடித்துக் கட்டிய கைலி, அழுக்கடைந்த சட்டை, கலைந்த தலை, இரண்டு பேருமே குடித்திருந்தார்கள். ஒருவன் தள்ளாடிக் கொண்டிருந்தான்.  அங்கே நின்றிருந்த ஒவ்வொருவரின் அருகில் சென்ற போதும் நின்றிருந்தவர்கள் விலகிச் சென்றார்கள் ஏன் வம்பு என்று. தனியாக நின்றிருந்த அந்தப் பெண்ணின் அருகில் வந்து இரண்டு பேருமே அவளை முறைத்துப் பார்த்துக் கொண்டே நகராமல் அங்கேயே நின்றிருந்தார்கள். அவள் தைரியமானவள்தான் ஆனால் இது போன்ற முர‌ட்டு குடிகாரர்களைப் பார்த்ததில் சற்று வெல வெலத்து விட்டாள். சட்டென்று வியர்த்து விட்டது.
 
அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவன் நகர்ந்து வந்தான். தள்ளாடிக் கொண்டிருந்தவனின் தோளில் தன் கையை வைத்தான், நட்பாக இல்லை, சற்று அழுத்தமாக. பக்கத்தில் நின்றிருந்தவனைப் பார்த்து சற்று உரத்த குரலில் சொன்னான். "இவனை பாத்து வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போ ! டேமேஜ் இல்லாம போய் சேரனுமில்ல ? இவனுடைய குரலில் இருந்த கடுமையும், பார்வையில் இருந்த உக்கிரமும் அவர்களுக்குப் புரிந்தது. வாடா மாப்ளே !  என்று தள்ளாடிக் கொண்டே இடத்தைக் காலி செய்தனர். அவர்கள் தெருவின் எல்லையைத்  தாண்டும் வரை அவர்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அந்தப் பெண் தேங்க்ஸ் சொல்லலாமா என்று யோசித்து முடிவு செய்வதற்குள் மீண்டும் தன் பழைய இடத்திற்கே திரும்பிச் சென்று வழக்கம் போல வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்கினான். 
 
அவள் தன்னைத்தானே நொந்து கொண்டாள். சே ! என்ன மனுஷி நான் ? ஒரு தேங்க்ஸ் சொல்வதற்குக் கூட வாய் வரலியே ? என்ன ஜென்மம் நான் ? என்று தன்னையே திட்டிக் கொண்டாள். அன்றிலிருந்து அவளிடம் ஒரு மாற்றம் தெரிந்தது.   அவனைப் பார்த்தால் புன்னகைக்கலாம் என்று நினைப்பாள். ஆனால் அவன் இவளைப் பார்த்தால்தானே. வழக்கம் போல கையைக் கட்டிக்கொண்டு வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
 
ஒரு நாள் அவன் அந்தப் பக்கம் திரும்பி பஸ் வருவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அப்போது அவனுக்குப் பின் புறம் ஒரு மாடு வேகமாக ஓடி வந்தது. பஸ் ஸ்டாப்பில் இருந்தவர்கள் எல்லாம் கலைந்து ஓட  அந்த சலசலப்பைக்  கேட்டுத் திரும்பியவனின் மிக அருகில் வந்த மாடு இவனை முட்டி விட்டது. இவன் சற்று ஒதுங்கி விட்டதால் கொம்பு இவன் மீது படவில்லையென்றாலும் தலையால் இவனை முட்டி தரையில் சாய்த்து விட்டு அந்த மாடு அப்படியே நேராக ஓடிப் போய் விட்டது.
 
மாடு முட்டிய வேகத்தில் அவன் அந்தப் பெண்ணின் காலடியில் வந்து விழுந்தான். மறு நொடி அவன் கை, கால், தலை எல்லாம் வெட்டி இழுக்கத் தொடங்கியது. கண்கள் சொருகி வாயில் இருந்து நுரை தள்ளத் தொடங்கியது. எல்லாம் ஓடி வந்தார்கள். சிலர் அவன் கையில் சாவிக் கொத்தைத் தந்தார்கள். அந்தப் பெண் தன் கைக் குட்டையை எடுத்து  அவனுடைய வாய்க்குள் நாக்கைக் கடித்து விடாமல் இருக்கும்படி திணித்து வைத்தாள்.
 
ஒரே நிமிடத்தில் எல்லாம் அடங்கி அவன் மெல்ல தன் நிலைக்குத் திரும்பினான். சுற்றி நின்றிருக்கும் கூட்டத்தைப் பார்த்ததும் புரிந்து விட்டது. வழக்கமாக நடப்பது தானே. சாரி ! சாரி ! என்று எழுந்து உட்கார்ந்தான். எல்லோரும் அவனை பரிதாபமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்தச் சூழ் நிலையை மாற்றுவது போல அங்கிருந்த ஒரு பெரியவர் " பசி மயக்கம் போல இருக்கு. காலைல சாப்பிடலையா தம்பி" என்று கேட்டார். அவனோ " இல்லை சார் ! எனக்கு வலிப்பு வரும். தினம் ரெண்டு வேளை மாத்திரை சாப்பிடணும். நேத்து முழுக்க மற்ந்துட்டேன் அதுதான்" என்றான் மிகவும் நிதானமாக.  சற்று நேரத்தில் எழுந்து நின்றவன் உடைகளை சரி செய்து கொண்டு வீட்டுக்குத் திரும்பி சென்றான்.
 
மறு நாள் காலை அவன் வந்த போது அந்த பஸ் ஸ்டாப்பில் நின்றிருந்த எல்லோருமே அவனையே பரிதாபமாகப் பார்த்தார்கள்
 
அரச மரத்தைப் பார்த்து புங்க மரம் கேட்டது" இன்னிக்கு கவனிச்சியா ?
 
ம்ம் .. கவனிச்சிட்டுதான் இருக்கேன்.  இன்னிக்கு இங்கே  இருக்கிற எல்லாரும் அவனை விட்டு ஒரு அடி  தள்ளியே நிக்கிறாங்க.  ஆனால்  அவள் மட்டும் ஒரு அடி பக்கத்தில் வந்து நிக்கிறாளே  அதைத்தானே கேட்டே ?
 
அவனோ ஒன்றுமே நடக்காதது போல குத்துக் கல்லில் சாய்ந்து கொண்டு வழக்கம் போல கையைக் கட்டிக் கொண்டு வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அதே சுவாரஸ்யமான பார்வை அதே மாறாத புன்னகை. நான் இப்படித்தான். எனக்குள்ள குறைகள் அப்படித்தான். இது எனக்கு ஒரு குறையும் இல்லை. . இதனால் எனக்கு கவலையும் இல்லை.  ஆனாலும் இந்த உலகமே என்னை இந்தக் குறைகளோடு ஏற்றுக் கொள்ளும் என்பது போன்ற அவனது தன்னம்பிக்கை அவன் மேல் இருந்த அபிமானத்தை அதிகரிக்கச் செய்தது.
 
அவள் யோசித்தாள். மாறாக நான் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறேன் ? என்னை சுற்றி யாரும் உள்ளே நுழைந்து விடாதபடி நானே ஒரு சுவற்றை எழுப்பிக் கொண்டிருக்கிறேன். அதனால் என்ன பயன் ? மற்றவர்களும் உள்ளே நுழைய முடியாது நானும் வெளியே போக முடியாது. இந்த உலகத்தில் எல்லோருமே அவரவர் வீடு அவரவர் வேலை என்று உழன்று கொண்டிருக்கிறார்கள்.  என்னைப் பற்றியோ என் குறைகளைப் பற்றியோ நினைப்பதற்கு இந்த உலகத்திற்கு நேரம் ஏது ? அப்படியே நினைத்தால் அது என்னை ஏன் பாதிக்க வேண்டும்.
 
என் குறைகளோடு நானே என்னை முழுமையாக ஏற்றுக் கொள்ளாத போது, என் குறைகளோடு நானே என்னை முழுமையாக நேசிக்காத போது இந்த உலகம் மட்டும் என்னை நேசிக்க வேண்டும் என்ற என் எதிர்பார்ப்பு எந்த வகையில் நியாயம் ? அவனைப் போல நானும் ஏன் இந்த உலகத்தை நேசிக்கக் கூடாது. மலரும் பூவை ஏன் ரசிக்கக் கூடாது ? சிரிக்கும் மழலையில் ஏன் மயங்கக் கூடாது ? குயிலின் குரலை ஏன் கேட்கக் கூடாது ? கடலின் அலையில் கால்களை ஏன் நனைக்கக் கூடாது ? வாழ்வின் சுவையை ஏன்  சுவைக்கக் கூடாது ? இந்த உலகத்தில் நான் வாழ்வது என் கையில் இல்லையா ? மற்றவர்க‌ளா அதை முடிவு செய்வது ?
 
யோசனையின் முடிவில், ஏதோ முடிவெடுத்தவள் போல் அவனை நோக்கி நடந்தாள். அரச மரமும் புங்க மரமும் இலைகளை அசைப்பதை நிறுத்தி விட்டு உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தன. விஷயம் சூடு பிடிக்கும் போலிருக்கிறதே ?
 
அவனருகில் சென்று “ மாத்திரையை மறக்காம சாப்பிட்டீங்களா ? என்றாள் புன்னகையுடன்.
 
சற்றும் எதிர்பாராத அவன், " ம்ம்… சாப்பிட்டேன். தேங்க்ஸ் ! உங்க கர்சீப் என் கிட்ட இருக்கு என்றான்.
 
என் கர்சீப்புதான்னு எப்படி தெரியும் ?
 
தெரியும்.
 
அதான் எப்படின்னேன் ?
 
மனம் இருந்தால் மார்க்கமுண்டு. தெரிஞ்சுக்கணும்னு  மனசு வச்சா தெரிஞ்சிக்கலாம்.
 
தெரிஞ்சதுன்னா குடுத்துட வேண்டியதுதானே ?
 
கேட்டா குடுத்துடலாம் ?
 
அப்ப எதையுமே கேட்டாதான் குடுப்பீங்களா ?
 
அப்படி இல்லை. கேட்காமல் எடுத்துக் கொண்ட சிலவற்றை கேட்டாலும் தருவதற்கில்லை.
 
இரண்டு பேரும் மனம் விட்டு சிரித்தன‌ர்.
 
அப்போது அடித்த காற்றில் அரச மரம் தன் இலைகளை அசைத்த ஓசை மங்கல இசை போலவும்,  புங்க மரம்  தன் இலைகளில் தேங்கியிருந்த மழைத்துளிகளை சிறு சிறு துளிகளாக  அவர்கள் மேல் தெளித்தது அட்ச‌தை போலவும் இருந்தது.

Read More